بررسی و تحلیل روشهای نوین آموزش مهندسی در تربیت مهندس برای ورود به ربع قرن پانزدهم
کد مقاله : 1024-ISEEC
نویسندگان:
یوسف جلالی *1، ناهید شیخان2، فیروز بختیاری نژاد3
1آموزش مهندسی، دانشگاه ایالتی و مؤسسه پلی تکنیک ویرجینیا
2پژوهشکده فناوریهای نو مرکر تحقیقات مهندسی صنایع و بهره وری دانشگاه صنعتی امیر کبیر
3دانشکده مهندسی میکانیک، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
چکیده مقاله:
دانش‌آموختگان مهندسی برای موفقیت در ماموریت‌های خود باید ‌دارای توانایی‌ها و شایستگی‌هایی باشند که ‌با آموزش مناسب آنها که مبتنی بر دروس مناسب و روشهای موثر است تسهیل می‌شود. آموزش مهندسی باید شرایطی را فراهم آورد که دانشجویان علاوه بر توانایی در موضوعات تخصصی رشته خود، با علوم و فنون نوین و مباحث اقتصادی و مدیریتی آشنا شده و به تقویت توانایی کار ‌‌گروهی و مهارتهای خلاقیت‌،‌اخلاق و مسئولیت پذیری اجتماعی کمک نماید. روشهای مختلفی در آموزش دروس مهندسی در یکصد سال اخیر که رشته‌های مهندسی به شکل امروزی متداول‌ شده است اجرا شده است. روشهای تدریس دروس تحت تغییرات و تحولاتی به خصوص در چند دهه اخیر قرار گرفته است. در این مقاله روشهای تدریس نوین مبتنی بر مولفه‌های یادگیری فعال و مشارکتی که به ویژه در تدریس دروس اصلی‌، تخصصی و اختیاری مهندسی مورد استفاده قرار گرفته است بررسی و تحلیل شده و پیشنهاداتی به منظور تحول در زمینه روشهای تدریس دروس مهندسی در ایران ارائه می‌شود.
کلیدواژه ها:
آموزش مهندسی، روشهای تدریس، یادگیری فعال، یادگیری مشارکتی
وضعیت : مقاله پذیرفته شده است